آخرین خبرها

ورزش و بيماران ديابتي

فعالیت ورزشی از راه افزایش چگالی پروتئین ناقل گلوکز بر روی سارکولما که مستقل از انسولین است برداشت گلوکز از سوی عضله اسکلتی را افزایش می‌دهد و بدین ترتیب حساسیت به انسولین را زیاد می‌کند.
تأثیر ورزش بر مقاومت گلوکز

1- ورزش میزان حساسیت به انسولین را بالا می‌برد

فعالیت ورزشی از راه افزایش چگالی پروتئین ناقل گلوکز بر روی سارکولما که مستقل از انسولین است برداشت گلوکز از سوی عضله اسکلتی را افزایش می‌دهد و بدین ترتیب حساسیت به انسولین را زیاد می‌کند. همچنین فعالیت ورزشی شدید موجب افزایش لاکتات و اسیدوز خون می شود که رهایش انسولین را مهار می‌کنند. بنابراین بر اساس پدیده بازخورد منفی در اوایل تمرین با زیاد شدن مقدار انسولین در خون بر روی سلول‌های بتای لوزالمعده اثر کرده و باعث مهار رهایش انسولین می‌گردد. فعالیت ورزشی با افزایش برداشت گلوکز از سوی عضله اسکلتی همراه است و این وضعیت حتی بیشتر از 48 ساعت پس از یک جلسه تمرین بدنی در افراد سالم و دیابتی‌های نوع دوم ادامه می یابد. این پاسخ حاصل افزایش حساسیت به انسولین و نیز تاثیر اندروژنی در افزایش انتقال دهنده‌های پروتئین ناقل گلوکز بر روی سارکولما به تار‌های عضلات ورزش کرده است. تأثیر اندروژنی در عضله اسکلتی با ستنز گلیکوژن عضله ارتباط دارد و می‌تواند تا بیش از 5 ساعت ادامه یابد. افزایش حساسیت به انسولین ناشی از فعالیت ورزشی زمانی بیشتر است که توده عضلانی بیشتری درگیر ورزش شود. با وجود این اگر افراد نامأنوس با فعالیت ورزشی انقباض برونگرا (اکسنتریک) مانند وزنه‌برداری انجام دهند آسیب عضلانی امکان پذیر است و می‌تواند به کاهش موقتی حساسیت به انسولین منجر شود. ذکر این موضوع ضروری است که مفید بودن فعالیت ورزشی برای افراد دیابتی نوع دوم و تداوم گسترش حساسیت به انسولین ناشی از فعالیت ورزشی نیست زیرا حساسیت به انسولین تنها در افرادی تداوم می‌یابد که فعالیت ورزشی منجر به کاهش وزن و از دست دادن چربی گردد. در حقیقت کاهش چربی بدن در دیابتی‌های نوع دوم دارای اضافه وزن می‌تواند رهایش انسولین را کاهش دهد و صرف نظر از فعالیت ورزشی حساسیت به انسولین را افزایش داده و از این رو در افرادی که هر روز ورزش می‌کنند افزایش حساسیت به انسولین ناشی از فعالیت ورزشی از یک جلسه فعالیت بدنی تا جلسه بعدی تداوم می‌یابد و در نتیجه به گسترش بارز کنترل گلوکز خون می‌انجامد. بهر حال

ورزش باعث یک حالت شبه انسولینی در عضله می شود که در نتیجه نیاز به انسولین کاهش پیدا می‌کند.ورزش حساسیت گیرنده‌های انسولینی را افزايش داده که در نتیجه جهت ورود قند به سلول به انسولین کمتری نیاز است. این امر بین 8-24 ساعت بعد از ورزش ماندگار است.

درباره‌ی عبدالله قاسمی

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>